yolun sonu.
fıtrat olarak bağlanırız hep bir şeylere. kendimizi güvende hissetmek isteriz. nefes almak için sebebimiz olsun,sabahları kalkıp gidecek bir yerimiz,dönmek istediğimiz bir ev,o evde bize kapıyı açan birisi olsun isteriz.haklıyızdır da. sevdiğimiz her ne olursa olsun,ona ulaşmak,onunla olmak isteriz. ancak bu her zaman mümkün olmaz. tıpkı benim sevdiğim şey gibi.ulaşmak istediğim şey gibi. o bir insan. çok,çok uzaklarda...ama nefesini hissedebildiğim birisi. ellerini tutabildiğim,yanaklarını okşayabildiğim,gözyaşlarını silebildiğim birisi. beni her şeyimle kabullenen,her şeyiyle sarıp sarmalayan birisi. gülümsemesiyle günümü aydınlatan,kalbimi tüm tükenmişliğine rağmen son hızda attıran,içimi umutla,gözlerimi yaşlarla dolduran;canımdan çok sevdiğim,uğruna her gün yüzlerce savaş verip gece gündüz dua ettiğim birisi. asla ulaşamayacağımı bildiğim,yine de tüm yüreğimle ona ait olduğumu düşündüğüm birisi. sesiyle hayata bağlayan,o güzel kahverengi gözlerinde hayatın tüm renklerini ...