aşka aşık olmak
sanırım hastalığım bu. önceki yazılarımda da aşıktım,şimdi de. aşık olduğum insanlar ve makamlar ve tutkularım değişiyor günden güne,yaşımla değişiyor,bakışımla değişiyor,zihnimle değişiyor,gelişiyor,başkalaşıma uğruyor adeta. ama yüreğim,hep aynı. hissettiklerim aynı,gözlerimdeki ışık bazen solsa da,çoğu zaman aynı. içimde yanan bir ateş var ve onu canlı tutmak için kullanıyorum galiba aşkı. nazım hikmet de mi böyle hissediyordu? hiç benimsemediğim bir isim kendisi aslında ama üretmek için tüketmek gerekiyor sanırım ferman da diyor ya "ben tüketmeden var olamam" aslında tükettiğim tek kendimim... bunu biliyorum ama vazgeçemiyorum imkansızı düşlemekten çünkü beni her gün öldüren umudum bitmiyor o imkansızlara bile ulaşabileceğimi fısıldıyor kulağıma her gün ihanet ediyor bana,tıpkı benim gibi,acımadan ne yapacağımı bilemez halde dolanıyorum kendimi bulmak için çıktığım yollarda hep kayboluyorum. biliyorum "kendini bulmak için yolunu kaybetmen gerekir baz...