elmalar
günler geçiyor ve ne kadar vasıfsız olduğumun tekrar tekrar farkına varıyorum. yapabilecek birçok şeye sahipken ,hiçbir şeye sahip olamamam;kimin suçu? kimseyi bulamıyorum. ne suçu atabileceğim,ne teselli bulabileceğim kimsem yok. saçma sapan düşüncelerle harcıyorum zamanı. yine de umutluyum.acaba kaybetsem,bir şeyler değişir mi? bir de onu mu denesem? olmuyor ki. gözlerine bakınca içimde yeşeriyor tüm fidanlar,çiçekler açıyor,meyve veriyor hatta! üzülüyorum. çünkü goncalar soluyor,bazen. ağlıyorum.onların soluşu,sonbahardan da çok acıtıyor canımı. gözlerim buğulanıyor ankara'nın sokaklarında. ayaza karşı yürürken,yanaklarım kızarmış tıpkı yüreğimdeki elmalar gibi sen olsan,toplardık şimdi, afrika'daki çocuklara dağıtırdık gülüşlerimizi elmaları da tabii. seni sevmek cesaretini buldum kendimde umarsızca belki de hesaplamadan yaptığım tek şeydi sayısalcı kafamla yazdım bu dizeleri de ondandır dağınık ve anlamsız oluşu lakin eminim ki en alası gelseydi alim...