elmalar

günler geçiyor ve ne kadar vasıfsız olduğumun tekrar tekrar farkına varıyorum.
yapabilecek birçok şeye sahipken ,hiçbir şeye sahip olamamam;kimin suçu?
kimseyi bulamıyorum.
ne suçu atabileceğim,ne teselli bulabileceğim kimsem yok.
saçma sapan düşüncelerle harcıyorum zamanı.
yine de umutluyum.acaba kaybetsem,bir şeyler değişir mi?
bir de onu mu denesem?
olmuyor ki.
gözlerine bakınca içimde yeşeriyor tüm fidanlar,çiçekler açıyor,meyve veriyor hatta!
üzülüyorum.
çünkü goncalar soluyor,bazen.
ağlıyorum.onların soluşu,sonbahardan da çok acıtıyor canımı.
gözlerim buğulanıyor ankara'nın sokaklarında.
ayaza karşı yürürken,yanaklarım kızarmış
tıpkı yüreğimdeki elmalar gibi
sen olsan,toplardık şimdi,
afrika'daki çocuklara dağıtırdık gülüşlerimizi
elmaları da tabii.
seni sevmek cesaretini buldum kendimde umarsızca
belki de hesaplamadan yaptığım tek şeydi
sayısalcı kafamla yazdım bu dizeleri de
ondandır dağınık ve anlamsız oluşu
lakin eminim ki
en alası gelseydi alimlerin
yine de anlatamazdı içimdekileri
senin gözlerini düşleyerek yazdım
kaderimi
ama O'nun bana yazdığı neydi?
en çok bunu merak ederken şimdi
yeniden kalkacağım ayağa,biliyor musun? hayallerini ve hayallerimi hiçe sayarak.
çünkü seni sevmek gafletine düştüm
seni sevmek cesaretini buldum
içimde bir yerlerde
kayboldum
kendimi buldum
sende