hodri meydan!

odaklanamıyorum.
insanların bu kadar uzak olmak istemesini anlayamıyorum çünkü.
insan kendine ve çevresine neden mesafeli olmak ister?
ben söyleyeyim hemen.
sıkılmıştır.
kendinden bazen,ama en çok da benim gibilerden.
onu düşünürken,hayatı bir kişi gibi değil iki kişi gibi yaşarken ben,onun depresyonunda bile yokum.
canı sıkkın,hissediyorum,biliyorum.
aynı şeyleri ben de yaşadım,aynı yollardan ben de geçtim çünkü.
ulaşmaya çalışıyorum,arıyorum,mesaj atıyorum.
iyi olması için kilometreler uzakta,yine eskisi gibi olalım istiyorum.
gülelim,eğlenelim.
ama yok olmaz! büyüdük ya...
ciddi olmalıyız artık,çok ciddi.
tüm dünyanın gam yükü üstümüzdeki,taşımak kolay mı?
herkesin ördüğü duvarlara çarpmaktan yoruldum artık.
ya da tam kaçmak isterken önüme çıkan,nefessiz bırakan duvarlardan yoruldum!
kimsenin kalbini göremiyorum buradan.
hiçbir zaman kimsenin yaşadığı hayatı küçümsemedim.
herkesin derdi kendine okyanustur çünkü bilirim.
ben de insanım.
ama kimseyi uzak tutmadım,kimseye uzak durmadım.
şimdiye kadar...
gururum artık yok saymam gerektiğini söylüyor içimdeki "çocuksu" sesi.
onlar gibi olmam gerekiyormuş,
gönül koymaktan atacak yürek kalmamış bedenimde,öyle diyor.
deli saçması tüm söylediklerim,
deliysem de deliyim!
değişmedim,değişmiyorum,değişmeyeceğim,
camdan hayallerim var benim.
üstünde yürümesi zor,dokunursan yanarsın,
ellerimde şekillenir,kırarsan ölürsün.
onunla başa çıkabilecek yegâne benim.
ben yine benim,ben hep benim.

hodri meydan,kardeşim!