kürkçü dükkanı.

herkesin kendini kötü hissettiğinde dönüp dolaşıp geldiği bir kürkçü dükkanı vardır diye düşünüyorum.o dükkanı kapatmaksa,hiçbirimizin harcı değil.
çünkü hepimiz,istesek de istemesek de,birilerine bağlıyız.
en bağımsız olanımız bile.
uçurtmaların gökyüzünde kalabilmek için tutacak birine ihtiyacı olması gibi.
oradan oraya savrulmamak için kötü de olsa bizi hayatta tutacak insanlara ihtiyaç duyarız.
eğer hala ölmedilerse,kalbimizde ya da dünyamızda...
gidip sarılalım,gizlice olsa bile.
hepimiz insanız neticede.
beyaz;beyaz oluşunu siyaha borçlu.
kimseyi değiştiremediğimi fark ettim.
keşke kendimi mikrodalgaya atabilsem,moleküllerim falan değişse!
ama olmuyor.
iradem yetmiyor işte huyumu kurutmaya.
kovulduğum dükkanların kapısını bir bir çalıyorum yeniden,yüzsüzce.
sevince de gurur kalmıyor ki zaten.
aşk insanı güzelleştiriyor
ama çabuk solan çiçekler de hep en güzel olanlar değil mi zaten?
kaktüse baksana!
ne dokunduruyor kendine ne yerinden oluyor,hep baş köşede.
dikenlerini batırdıkça seviliyor güller.
peki ben?
lavantadan pek bir farkım yok.
güzel kokum,boyum uzun,ömrüm kısa.
koklanıp atılmışım,duruyor muyum bir köşede?
sanmıyorum.
sevildiğimi duymaya ihtiyacım var.
söylemekten bıktım.
dikenlerimin olmaması çok kötü.
hep bir şeyler eksik!
devam edemiyorum...
hep üç nokta
hep uç noktalardaki dükkanların kapısını çalıyorum.
biri dünyanın ucunda
biri aklımın
biri yüreğimin ortasında
biri boğazıma çökmüş
biri nefesim
diğeri ecelim
bitirmeyeceğim.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

arapsaçı.

arapsaçına d öndü bu iş. içinden çıkamıyorum. aldığım kararların arkasında duracak gücüm ve sağlığım olmadığından mutlu da olamıyorum kendime olan azıcık güvenim de günden güne bitiyor yoruldum gerçekten artık hayaller yok,gerçekler var ne olacaksa olsun bırakıyorum kendimi kendi haline
Devamı

hodri meydan!

odaklanamıyorum. insanların bu kadar uzak olmak istemesini anlayamıyorum çünkü. insan kendine ve çevresine neden mesafeli olmak ister? ben söyleyeyim hemen. sıkılmıştır. kendinden bazen,ama en çok da benim gibilerden. onu düşünürken,hayatı bir kişi gibi değil iki kişi gibi yaşarken ben,onun depresyonunda bile yokum. canı sıkkın,hissediyorum,biliyorum. aynı şeyleri ben de yaşadım,aynı yollardan ben de geçtim çünkü. ulaşmaya çalışıyorum,arıyorum,mesaj atıyorum. iyi olması için kilometreler uzakta,yine eskisi gibi olalım istiyorum. gülelim,eğlenelim. ama yok olmaz! büyüdük ya... ciddi olmalıyız artık,çok ciddi. tüm dünyanın gam yükü üstümüzdeki,taşımak kolay mı? herkesin ördüğü duvarlara çarpmaktan yoruldum artık. ya da tam kaçmak isterken önüme çıkan,nefessiz bırakan duvarlardan yoruldum! kimsenin kalbini göremiyorum buradan. hiçbir zaman kimsenin yaşadığı hayatı küçümsemedim. herkesin derdi kendine okyanustur çünkü bilirim. ben de insanım. ama kimseyi uzak tutmadım,...
Devamı

elmalar

günler geçiyor ve ne kadar vasıfsız olduğumun tekrar tekrar farkına varıyorum. yapabilecek birçok şeye sahipken ,hiçbir şeye sahip olamamam;kimin suçu? kimseyi bulamıyorum. ne suçu atabileceğim,ne teselli bulabileceğim kimsem yok. saçma sapan düşüncelerle harcıyorum zamanı. yine de umutluyum.acaba kaybetsem,bir şeyler değişir mi? bir de onu mu denesem? olmuyor ki. gözlerine bakınca içimde yeşeriyor tüm fidanlar,çiçekler açıyor,meyve veriyor hatta! üzülüyorum. çünkü goncalar soluyor,bazen. ağlıyorum.onların soluşu,sonbahardan da çok acıtıyor canımı. gözlerim buğulanıyor ankara'nın sokaklarında. ayaza karşı yürürken,yanaklarım kızarmış tıpkı yüreğimdeki elmalar gibi sen olsan,toplardık şimdi, afrika'daki çocuklara dağıtırdık gülüşlerimizi elmaları da tabii. seni sevmek cesaretini buldum kendimde umarsızca belki de hesaplamadan yaptığım tek şeydi sayısalcı kafamla yazdım bu dizeleri de ondandır dağınık ve anlamsız oluşu lakin eminim ki en alası gelseydi alim...
Devamı