en büyük ihtiyaç...

"yeteneklerim kayboluyormuş gibi hissettiğim günler uzak değil ancak şimdi,daha fazlasını kazanıyormuşum gibi hissetmeye başladım..."

eskiden kendimi daha iyi ifade edebildiğimi düşünürdüm,daha güzel konuştuğumu,daha doğru kelimeler kullandığımı yazarken.
insanların canını kelimelerimle yakardım çoğu zaman,belki hala biraz.
isteyerek,ama istemeyerek daha çok.
daha başarılıydım 5 yıl önce,sezen aksu'nun şarkısında olduğu gibi "elimde yalandan kocaman rengarenk geçici oyuncak zaferler" vardı,şimdi hala öyle.
yıllar geçtikçe,insanlar değiştikçe,işler üzerime bindikçe daha da küçüldüm,yoktum,daha da bittim...
öyle zannetmişim.
hayır hayır,inandırmışım kendimi;korkmuşum.
yeteneklerimi bir çuvala,kendimi bir kafese koymuşum.
finallere çalışırken fark ettim bunu,yaklaşık bir hafta önce.
kaybettiğimi düşündüğüm yetenekleri fazlasıyla geri kazandığımı fark etmiş oldum böylece.
özünde varsa değişmiyorsun zaten.
bunu da bugün bir süs köpeği sokak köpeğine dalaştığında anladım.
neticede insan da "gelişmiş bir hayvan" değil mi?
bence öyle değil ama,öyle davranıyoruz.yeteneklerimizi bile bile köreltiyoruz.
görmek istemiyoruz,duymak istemiyoruz kimseyi.
"bana dokunmayan yılan bin yaşasın"cılar günden güne artıyor ve bu beni çok korkutuyor.
birbirimize ihtiyacımız var...
konuşmak istemiyoruz,çabucak yoruluyoruz.
kendi derdimizin yoğunluğundan mı,karşımızdakinin ilgisiz oluşundan mı anlatmak istemeyişimiz?
belki de,dermanı olmadığını düşündüğümüzden.
"umut etmek" yeteneğinden oluyoruz günbegün...
kaybettiğimizi düşündüğümüz nice yetenek aslında içimizde,ihtiyacımız olduğunda ortaya çıkarabilmek ve inanabilmek duasıyla...☾

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

arapsaçı.

arapsaçına d öndü bu iş. içinden çıkamıyorum. aldığım kararların arkasında duracak gücüm ve sağlığım olmadığından mutlu da olamıyorum kendime olan azıcık güvenim de günden güne bitiyor yoruldum gerçekten artık hayaller yok,gerçekler var ne olacaksa olsun bırakıyorum kendimi kendi haline
Devamı

hodri meydan!

odaklanamıyorum. insanların bu kadar uzak olmak istemesini anlayamıyorum çünkü. insan kendine ve çevresine neden mesafeli olmak ister? ben söyleyeyim hemen. sıkılmıştır. kendinden bazen,ama en çok da benim gibilerden. onu düşünürken,hayatı bir kişi gibi değil iki kişi gibi yaşarken ben,onun depresyonunda bile yokum. canı sıkkın,hissediyorum,biliyorum. aynı şeyleri ben de yaşadım,aynı yollardan ben de geçtim çünkü. ulaşmaya çalışıyorum,arıyorum,mesaj atıyorum. iyi olması için kilometreler uzakta,yine eskisi gibi olalım istiyorum. gülelim,eğlenelim. ama yok olmaz! büyüdük ya... ciddi olmalıyız artık,çok ciddi. tüm dünyanın gam yükü üstümüzdeki,taşımak kolay mı? herkesin ördüğü duvarlara çarpmaktan yoruldum artık. ya da tam kaçmak isterken önüme çıkan,nefessiz bırakan duvarlardan yoruldum! kimsenin kalbini göremiyorum buradan. hiçbir zaman kimsenin yaşadığı hayatı küçümsemedim. herkesin derdi kendine okyanustur çünkü bilirim. ben de insanım. ama kimseyi uzak tutmadım,...
Devamı

elmalar

günler geçiyor ve ne kadar vasıfsız olduğumun tekrar tekrar farkına varıyorum. yapabilecek birçok şeye sahipken ,hiçbir şeye sahip olamamam;kimin suçu? kimseyi bulamıyorum. ne suçu atabileceğim,ne teselli bulabileceğim kimsem yok. saçma sapan düşüncelerle harcıyorum zamanı. yine de umutluyum.acaba kaybetsem,bir şeyler değişir mi? bir de onu mu denesem? olmuyor ki. gözlerine bakınca içimde yeşeriyor tüm fidanlar,çiçekler açıyor,meyve veriyor hatta! üzülüyorum. çünkü goncalar soluyor,bazen. ağlıyorum.onların soluşu,sonbahardan da çok acıtıyor canımı. gözlerim buğulanıyor ankara'nın sokaklarında. ayaza karşı yürürken,yanaklarım kızarmış tıpkı yüreğimdeki elmalar gibi sen olsan,toplardık şimdi, afrika'daki çocuklara dağıtırdık gülüşlerimizi elmaları da tabii. seni sevmek cesaretini buldum kendimde umarsızca belki de hesaplamadan yaptığım tek şeydi sayısalcı kafamla yazdım bu dizeleri de ondandır dağınık ve anlamsız oluşu lakin eminim ki en alası gelseydi alim...
Devamı